Papilio machaon


23 Feb
23Feb

Común en toda Galiza en ladeiras de outeiros cubertas de vexetación, nas que gusta planear moitas veces en compaña da Iphiclides Podalirius, nos meses de abril e agosto en dúas xeracións. 

Esta especie está en regresión en toda Europa, polo que está protexida nalgúns países. Nas fotografías mostramos un exemplar de bolboreta e a continuación un exemplar de eiruga adulta.

A eiruga da Papilio machaon é moi chamativa e se é irritada, pode facer saír polo seu extremo anterior, un órgano de defensa glandular de cor laranxa chamado osmaterium. Este órgano emana un olor acre e encerra un líquido tóxico (ácido butírico), coa finalidade de impedir que os paxaros as devoren.

 

A eiruga aliméntase de plantas coma o fiúncho, a cenoria, o perexil ou a ruda, entre outras.


Lugar de observación: Lalín.

Comentarios
* O correo electrónico non será publicado na web.